Ζηλεύω, γαμώτο…

Το Ολυμπιακό τουρνουά του Ρίο ολοκληρώθηκε και κοιτώντας την τελική κατάταξη με έπιασε… μελαγχολία.

Ζηλεύω, γαμώτο…

Ο αθλητής γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα το σώμα του. Ο ίδιος είναι που παίρνει τα σημάδια, τα αποκρυπτογραφεί και αποφασίζει το καλύτερο. Καμιά φορά ξεχνάμε πως για τους αθλητές το σώμα συνιστά το βασικότερο εργαλείο της δουλειάς τους, με αυτό βγάζουν το… ψωμί τους και προσπαθούν να το διατηρήσουν όσο πιο φρέσκο και υγιές γίνεται.

Αλλά, γαμώτο, ζήλεψα παρακολουθώντας τους Αγώνες στο Ρίο. Γιατί οι δικοί μου «ήρωες» δεν ήταν εκεί και έβλεπα να μάχονται οι «σειρές» τους για ένα μετάλλιο. Ο 36χρονος Γκασόλ έκανε ακόμα ένα τουρνουά - διαμάντι με τρομερά νούμερα, ενώ μόλις χτες και μετά από επτά ματς σε 16 μέρες βούτηξε στο παρκέ για μια χαμένη μπάλα με την… τρέλα 20άρη! Και δεν έφτανε μόνο αυτό, στο τέλος δήλωσε ότι δεν ξέρει αν θα αποσυρθεί! Ο 36χρονος Πάου που αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο και τα πλέι οφ του ΝΒΑ σχεδόν κάθε χρόνο, αγγίζοντας τα 100 ματς σε μια σεζόν!

Δίπλα του, Ναβάρο και Ρέγες, «διόσκουροί» του από το μακρινό 1998 και τις «μικρές» Εθνικές της Ισπανίας μετατράπηκαν πρώτα σε συλλέκτες μεταλλίων και εν συνεχεία από… αχώνευτοι σε μια ομάδα που αξίζει ατέλειωτο respect. Τι τους ξεχωρίζει όμως; Απλό, αλλά ταυτόχρονα το δυσκολότερο πράγμα στις μέρες του άκρατου επαγγελματισμού. Γουστάρουν να παίζουν μαζί, γουστάρουν να βρίσκονται κάθε καλοκαίρι, κυρίως όμως έχουν σημεία αναφοράς, ανθρώπους που αποτελούν έμπνευση για τους νεότερους.

Οταν λοιπόν ο Γκασόλ παίζει σαν να μην υπάρχει… αύριο σε κάθε ματς με τη «ρόχα», ο κάθε… Ρούμπιο, Μίροτιτς, Αμπρίνες, Ερνανγκόμεζ θα καταλάβει πως τίποτα λιγότερο από το 100% δεν είναι αποδεκτό. Ή ο κάθε Χοσέ Καλντερόν -που, παρεμπιπτόντως, θα αγωνίζεται και φέτος στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Λέικερς- θα αρκείται να κουνά την πετσέτα στους συμπαίκτες του, παίζοντας από ελάχιστα ως καθόλου…

Μαζί τους, οι Ντιό, Πάρκερ, Ζελαμπάλ και Πιετρούς του κόσμου τούτου που εμφανίστηκαν στο Προολυμπιακό της Μανίλα με τη φανέλα της Γαλλίας, ταξίδεψαν στο Ρίο και πάλεψαν για μια διάκριση. Οπως και ο Αργεντινός Μάνου Τζινόμπιλι, που γεννήθηκε το 1977 παρακαλώ, κι όμως ταξίδεψε στο Ρίο για ένα τελευταία τανγκό.

Μάλιστα. Το ζήτημα της ηλικίας και των δυνάμεων είναι αυστηρά προσωπικό και άπτεται αμιγώς στον κάθε αθλητή. Δεν γίνεται να εξαναγκάσεις οποιοδήποτε διεθνή να τρέξει στα βουνά και τα λαγκάδια το καλοκαίρι, αν το σώμα του δεν… ακολουθεί. Ομως, είναι αυτός ο λόγος που η γενιά των 80άρηδων του ελληνικού μπάσκετ «αποστρατεύτηκε» νωρίτερα από τους αντίστοιχους Ισπανούς, Γάλλους, Αργεντίνους που ταξίδεψαν στο Ρίο;

Από τη «γαλανόλευκη» δεν λείπει το ταλέντο, προς Θεού, αλλά ο εμπνευστής. Την τριετία 2005-07, όταν παίξαμε το καλύτερο μπάσκετ μας, το τραγούδι που συνόδευε εκείνη την ομάδα, ήταν τα «Παιδιά των δρόμων» και μια στροφή του Κώστα Λειβαδά τα έλεγε… όλα.

«Εργοδηγός ή βασιλέας 
Ζητιάνος ή πρωθυπουργός, μωρό μου 
Χωρίς την πίστη της παρέας 
Καθένας ένας είναι κι ορφανός 
Μια μαριονέτα του θανάτου 
Στο χρόνο μέσα τσακισμένος κι έρημος»

Τότε, οι εμπνευστές κάθονταν στον πάγκο, με τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τον Νίκο Φιλίππου να θυμίζουν τη γενιά του ’87 και υπεύθυνο Εθνικής ομάδας τον Γιώργο Κολοκυθά. Με όλο τον σεβασμό στις μπασκετικές γνώσεις του σημερινού staff, ουδείς εκ των Κατσικάρη, Πρίφτη, Σκουρτόπουλου διαθέτουν το ειδικό βάρος όσων προαναφέρθηκαν. Προσοχή, οι τρεις τους γνωρίζουν το άθλημα σε τέτοιο βάθος που αναλύουν δεδομένα και καταστάσεις υποδειγματικά, αποδείχτηκε όμως πως δεν κατάφεραν να «ψήσουν» τους παίκτες, κάτι στο οποίο απέτυχε και ο Αντρέα Τρινκιέρι. Κανείς τους δεν είναι κακός προπονητής, τουναντίον. Μια ματιά στην πορεία που διαγράφουν με τους συλλόγους τους, αρκεί για να αποδειχτεί των γραφομένων το αληθές.

Μιλώντας για προπονητές, οι αποδείξεις περί του ισχυρισμού έρχονται από τους… γειτόνους μας. Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς απέτυχε παταγωδώς στον Παναθηναϊκό, ωστόσο με την Εθνική Σερβίας οδεύει από το καλό στο καλύτερο. Δεύτερη θέση στο Ρίο και τελικός Ολυμπιακών Αγώνων μετά τον τελικό του 2014 στο Παγκόσμιο της Μαδρίτης για τον «Σάλε», που μπορεί εδώ να απαξιώθηκε, ωστόσο στη Σερβία είναι τεράστιο μπασκετικό μέγεθος, ικανό να μετατρέψει παίκτες εκ… γενετής απείθαρχους σε ένα σύνολο που παλεύει κάθε μπάλα. Οι δηλώσεις του Τεόντοσιτς πριν από τον τελικό τα λένε όλα…

«Είναι ένας από τους λίγους προπονητές που με έχουν βοηθήσει τόσο πολύ στην καριέρα μου. Μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι. Εχουμε εξαιρετική σχέση και μια ξεχωριστή σύνδεση. Είναι απίστευτος στο να σου δίνει κίνητρα. Στα μάτια του μπορείς να δεις τη δύναμη και αυτό σε ωθεί κάθε δευτερόλεπτο που του μιλάς. Βγάζει μια απίστευτη ενέργεια».

Ομοίως, και οι έτεροι Βαλκάνιοι των Αγώνων. Οι Κροάτες εμφανίστηκαν με κάμποσες απουσίες, χωρίς τον Τόμιτς στο παρκέ, όμως έκαναν το «μπαμ» στο Τορίνο, άφησαν εκτός νυμφώνος Ιταλία, Ελλάδα και στο Ρίο είδαν την πορεία τους να σταματά στον προημιτελικό. Πρόκειται για την ίδια ομάδα που απέτυχε παταγωδώς στο Ευρωμπάσκετ πέρσι. Τι άλλαξε και οι γκρινιάρηδες, ατομιστές Κροάτες μετατράπηκαν σε κανονική ομάδα - καμικάζι;

Την τύχη της ανέλαβε ο Αλεξάντρ Πέτροβιτς, που μόνο το όνομά του προκαλεί ανατριχίλα στους παίκτες της «χρβάτσκα», ενώ ρόλο στο πρότζεκτ έχουν οι Κούκοτς, Βράνκοβιτς, Ράτζα, ιερά τέρατα του αθλήματος στη χώρα και σίγουρα μεγαλύτερες περσόνες από τους Σάριτς και Μπογκντάνοβιτς που πλέον είναι οι σταρ της ομάδας. Με την τριανδρία να παρακολουθεί, τι πιθανότητες δίνετε οι δυο τους να κάνουν του… κεφαλιού τους στο παρκέ;