Φτιάχτηκε για να το πάρει και το πήρε

10/05/2018 10:00:00

Ο Φώτης Καρακούσης γράφει για τον φετινό Ολυμπιακό που το καλοκαίρι χτίστηκε με σκοπό να επιστρέψει στην κορυφή και το κατάφερε με τον πλέον εμφατικό τρόπο.

Φτιάχτηκε για να το πάρει και το πήρε

Δεν είναι λίγες οι φορές που από αυτό εδώ το μπλογκ έχετε διαβάσει πως τα πράγματα στον αθλητισμό και κυρίως στο βόλεϊ όπου και αναφερόμαστε, είναι απείρως πιο εύκολα από όσο θέλουν κάποιοι να τα παρουσιάσουν. Και είναι γιατί στο συγκεκριμένο άθλημα το πρωτάθλημα πηγαίνει στην κατά τεκμήριο καλύτερη ομάδα. Η διαιτησία άλλωστε σε σχέση με άλλα σπορ είναι σαφώς καλύτερη, δεν κρίνει τίποτα και χωρίς πολλά πολλά όποιος το αξίζει το κατακτά. Φέτος ο Ολυμπιακός δεν ήταν απλά καλύτερος, αλλά τουλάχιστον μια σκάλα ανώτερος από τους αντιπάλους του. Οι Πειραιώτες το καλοκαίρι φτιάχτηκαν με μοναδικό σκοπό την επιστροφή τους στην κορυφή μετά τα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα του ΠΑΟΚ και το κατάφεραν με το πλέον πειστικό τρόπο. Ό,τι αναλύσεις και να προσπαθεί να κάνει ο καθένας, το 30 νίκες σε ισάριθμους αγώνες στην κανονική διάρκεια και τα playoffs μιλάει από μόνο του. Ακόμα και να θέλει κάποιος να μειώσει αυτόν τον τίτλο, δεν γίνεται να το κάνει και δεν γίνεται γιατί μετά από χρόνια και συνολικά την χρονιά του Ηρακλή την περίοδο 2006-07, είδαμε μια ομάδα που δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης. Από το πρώτο παιχνίδι, ως το τελευταίο «έπνιγε» τον αντίπαλο και του έδειχνε πως εύκολα ή δύσκολα θα τον κερδίσει. Και πως να μην τον κερδίσει με τις κινήσεις που έγιναν; Αποκτήθηκε ένας πασαδόρος παγκόσμιας κλάσης (Ντρίζγκα), ένας ακραίος-«τέρας» με σημαντικές εμπειρίες για χρόνια (Αλεξίεφ), ένας ακόμα τρομερά έμπειρος ακραίος και διεθνής με την Ολλανδία (Ραουβέρτινκ), ένας «γίγαντας» κεντρικός (Μπέμε) και ένας αθόρυβος αλλά τρομερά χρήσιμος διαγώνιος (Οϊβάνεν). Οι Πειραιώτες όμως δεν έμειναν εκεί, καθώς η επιστροφή του Πετρέα ήταν από τις πιο σημαντικές κινήσεις, όπως και αυτές των Ανδρεάδη και Χριστοφιδέλη για διαφορετικούς λόγους. Σε απλά ελληνικά οι «ερυθρόλευκοι» έφτιαξαν ένα σύνολο που δύσκολα θα έχανε, πήραν στον πάγκο έναν προπονητή, τον Μουνιόθ, με μεγάλη εμπειρία και πέτυχαν τον στόχο τους. Και τον πέτυχαν γιατί ο καλός σχεδιασμός κερδίζει πάντα ή σχεδόν πάντα έναν κακό σχεδιασμό, που στην προκειμένη περίπτωση έκανε ο ΠΑΟΚ. Για τους Θεσσαλονικείς όμως θα αναφερθούμε τις επόμενες ημέρες. Επιστρέφοντας στους Πειραιώτες, στην φετινή τους πορεία προς την επιστροφή τους στην κορυφή, αξίζει να γίνει αναφορά στην αντίδραση που υπήρξε στις δύο προηγούμενες φετινές αποτυχίες. Αρχικά στην πρώτη που ήταν η απώλεια του Challenge Cup, ένα τρόπαιο που προσωπικά ξαναλέω πως θα είχε κατακτηθεί αν ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στο καυτό Ρέντη και όχι στο αφιλόξενο ΣΕΦ, οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν να κλονίζονται λίγο, με συνέπεια να έρθει η ήττα στον ημιτελικό Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ. Αυτή ήταν και η δεύτερη αποτυχία και σαφώς πιο μεγάλη. Στο σμαραγδένιο νησί ήταν η πρώτη από τις δύο φορές που ο ανίκητος εντός συνόρων Ολυμπιακός, βρήκε τον μπελά του.Η δεύτερη ήταν στον πρώτο τελικό, όπου μετά και την ήττα στο Κύπελλο, φαινόταν το άγχος που υπήρξε. Μόλις κατακτήθηκε η νίκη με το ψυχοβγαλτικό 3-2, όλα για τους «ερυθρόλευκους» έγιναν άνετα. Η εμπιστοσύνη επέστρεψε στην ομάδα του Μουνιόθ και όλα πήραν τον δρόμο τους. Άλλωστε όπως αναφέραμε και στο ξεκίνημα, στο πρωτάθλημα αυτός που είναι καλύτερος θα το πάρει. Στο Κύπελλο μπορεί να υπάρξουν εκπλήξεις, όμως σε μια σειρά αγώνων, δεν γίνεται να μην βρεθεί στην κορυφή αυτός που πραγματικά το αξίζει, αυτός που είναι καλύτερος, αυτός που στο κάτω-κάτω έκανε καλύτερο σχεδιασμό, δίνοντας και περισσότερα χρήματα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ήταν ο Ολυμπιακός. Από το καλοκαίρι έδειχνε πως είναι το μεγάλο φαβορί, η σιγουριά τον έκανε να χάσει το Κύπελλο, όμως η συγκεκριμένη αποτυχία ήταν το καμπανάκι για να επανέλθει η σοβαρότητα, η συγκέντρωση και το πείσμα, στοιχεία που τον έφεραν μετά από 4 χρόνια στην κορυφή, τόσο απλά... ΥΓ: Ο κάθε παίκτης του Ολυμπιακού προσέφερε για να κατακτηθεί το πρωτάθλημα, αλλά ειδική μνεία χρειάζεται ο Οϊβάνεν. Και την χρειάζεται γιατί ο Φινλανδός που όλη την χρονιά ήταν καλός, άκουσε πολλά για τις όντως κακές του εμφανίσεις με Ραβέννα και ΠΑΟΚ στο Κύπελλο. Όλη αυτή η κριτική όμως δεν τον πήρε από κάτω και στους τελικούς ήταν ο πολυτιμότερος, έστω και αν όχι τόσο θεαματικός όσο ο Αλεξίεφ. ΥΓ1: Η κίνηση του Χρισφοδέλη να σηκώσει το τρόπαιο μαζί με τον φροντιστή Σπύρο Μπλέτσα έκανε την διαφορά, καθώς μιλάμε για έναν άνθρωπο που όλα αυτά τα χρόνια έχει μόνο φιλίες σε όλες τις ομάδες. Έχει προσφέρει στους Πειραιώτες και οι παίκτες του το αναγνωρίζουν και με το παραπάνω. ΥΓ2: Για τον σχεδιασμό του ΠΑΟΚ θα μιλήσουμε άλλη φορά, ωστόσο με τα λάθη που έγιναν το καλοκαίρι το Κύπελλο μόνο άσχημο δεν είναι για τον «δικέφαλο του βορρά». Το να κατακτά ένα τρόπαιο για 4η συνεχόμενη χρονιά, δεν είναι λίγο πράγμα για μια ομάδα που πριν τέσσερα χρόνια ήταν χωρίς δόση ειρωνείας ή υπερβολής στα αζήτητα του αθλήματος. ΥΓ3: Πολλοί ρωτάτε για τον Παναθηναϊκό και τις δηλώσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Τα πράγματα είναι απλά. Από την στιγμή που ολοκληρώθηκε και το πρωτάθλημα, θα πρέπει περιμένουμε να δούμε όλοι κινήσεις από τους «πράσινους» για να έχουμε άποψη. Το σίγουρο πάντως είναι πως ο πήχης για τους φίλους του «τριφυλλιού» ανεβαίνει κατακόρυφα, ωστόσο θα πρέπει να χαμηλώσουν οι τόνοι και να σκεφτούν πως τα τελευταία χρόνια η ομάδα τους διεκδικούσε την παραμονή και πως χρειάζεται χρόνος για να αλλάξει επίπεδο.


πηγή: gazzetta.gr